Archiwum

Asja Bakić – Przyjaźń

Przyjaźń to przeżuwanie szkła
trzeszczy pod zębami uścisk dłoni
i długie znaczące spojrzenia

Ludzie uważają wypadanie zębów za zły omen ale
to przyjaciele są moim nocnym koszmarem –
sterty zębów które wypadły jeszcze nigdy
nie przeżuły i nie wypluły nikogo
przełożyła: Agnieszka-Żuchowska-Arendt

*
Asja Bakić (1982) – urodzona w Tuzli (Bośnia i Hercegowina), mieszka i pracuje w Zagrzebiu. Absolwentka języka i literatury bośniackiej na Uniwersytecie w Tuzli, autorka tomu wierszy „Niech będzie i kaktus tylko niech kłuje” (Može i kaktus samo neka bode , Zagrzeb, 2009), nominowanego do nagrody Kiklop w kategorii: najlepsza książka 2010. Pisze bloga „W królestwie melancholii” (U carstvu melanholije: asjaba.com) oraz jest jedną z redaktorek i autorek strony „Muff” (muf.com.hr), poświęconej feministycznemu odczytywaniu popkultury. Tłumaczy literaturę z j. angielskiego, francuskiego, niemieckiego i hiszpańskiego na chorwacki. Pisze również teksty non-fiction, eseje i krótkie opowiadania.

Agnieszka Żuchowska-Arendt (1983) – absolwentka filologii słowiańskiej, opublikowała ponad 20 przełożonych tytułów we współpracy z kilkoma wydawnictwami. Przekłady publikowała również w czasopismach (m. in. „Red”, „Fa-art”, „Fraza”, „Poezja dzisiaj”). Autorka tomu poetyckiego „Biała masa tabletek” (2005) oraz zbioru opowiadań „Znikomat” (2009). Żyje z pisania powieści na zamówienie, publikowanych pod pseudonimami.

Natalia Stankiewicz – Tryptyk

***

mój tatuś-poeta
ma swą prywatną mitologię
mój tata
wierzy rudym potworom
to wielki trud
tworzyć mity
nazywać je
i kazać w nie wierzyć
swoim dzieciom
mój tata wie o tym dobrze

***

mój tatuś-poeta
ma swoje krótkotrwałe pragnienia
mój tata bywa w Varietés
wiem że kocha wszystkie swoje dzieci
i wiem że wielbi piękne ciała kobiet
może kiedyś będziemy świętą rodziną

***

mój tatuś-poeta
pragnie szczęścia
mojemu tacie
niewiele do szczęścia trzeba
jego kobiety zwykle mnie nie lubiły
albo były rude
teraz mój tata
pragnie szczęścia dla mnie
i modli się za wszystkich mężczyzn
którzy mi go dać nie potrafią

*
Natalia Stankiewicz – ur. 1978, poetka, fotograf, podróżnik, promotor sztuki. Wiersze publikowała w pismach: Kursywa, FaArt, Śląsk oraz w Poczcie poetyckiej Radia Katowice. W duecie poetyckim z Wojciechem Brzoską zrealizowała film offowy „Scrafitto”, oparty na ‚migowym’ języku więziennym (załącznik DVD do pisma Kursywa). Jest współautorką książki Liternet.pl nt. zjawiska literatury w sieci (wyd. ha!art, pod red. Piotra Mareckiego, Kraków 2003). Laureatka konkursów poetyckich, m.in. Tyskiej Zimy Poetyckiej, krakowskiego Klubu pod Jaszczurami i Fabrica Librorum. Wiersze tłumaczone na język angielski i niemiecki, na ich podstawie odbyły się warsztaty translatorskie „Mężczyzna tłumaczy kobietę. O poetyce hip-hopu” (Kraków, UJ).

Linda Gregg – Przetrwać miłość

Ciężko pracuję, aby sobie poradzić, wdzięczna
i zbędna. Próbuję darować wszystkie przewinienia
i składam podziękowania pustyni. Cieszę się
życiem w moim prostym świecie.
Każdego wieczora spaceruję przez godzinę,
zwracając uwagę na realną stronę świata. Sieweczka
trzepotem skrzydeł odgania mnie
od gniazda uwitego na ziemi. Mrówka niesie skrzydło
motyla jak żagiel na wietrze.
Pasikonik zjada martwego pasikonika.
Antylopa podchodzi, by mi się przyjrzeć.
Po powrocie do domu, próbując zdrzemnąć się w upale,
uświadamiam sobie, jak trudno wybaczyć,
gdy jest się zranionym. Nieopodal granica
między tym a kolejnym krajem.

Przekład Wioletta Greg

*
Linda Gregg – (ur.1942 ) poetka amerykańska, studentka Czesława Miłosza. Opublikowała tomy wierszy: „Too Bright to See”, „Alma”, „The Sacraments of Desire”, „Chosen by the Lion”, „Things and Flesh”, „In the Middle Distance”, „All of It Singing”. Mieszka w Nowym Jorku.

Natasza Goerke – Ostateczna porażka

Podlała kwiaty, a potem podlewając siebie, wypiła herbatę.
Umierała, ale o tym nie wiedział nawet stół. Stół stał jak zwykle, pod ścianą, od pokoleń drewniany i kornikami przeżarty bardziej niż Marian. Odporny na zmiany temperatur, stał niewzruszenie.
– Marianie – westchnęła. – Marianie. – Ale Marian nie słyszał. Marian znajdował się nie tylko dalej niż stół, ale i od stołu był głuchszy.
Mimo to jednak czekała. W swej panieńskiej czystości przekonana była, że Marian usłyszy jej myśli, poderwie się od swego biurka i przybiegłszy, padnie jej wreszcie do kolan i wyszlocha: – Paulino, od czterdziestu siedmiu lat cię kocham, zostań moją żoną. – A wtedy ona, wiedząc, że i tak umiera, spojrzy na niego z miłością i szepnie: – Nie, najmilszy, zbyt cię kocham, by uczynić cię wdowcem.
Marian wszakże nie przychodził.
Pozbywając się ostatniego ze złudzeń, Paulina po raz ostatni pokonała więc dumę i wykręciwszy numer telefonu Mariana, szepnęła: – Ożeń się ze mną, kochany.

[Ze zbioru: „Pożegnanie plazmy”, Czarne 1999, s.68.]
*
Natasza Goerke – (ur. 13 marca 1960 w Poznaniu) – polska prozaiczka, eseistka i felietonistka; autorka krótkich groteskowo-surrealistycznych, podszytych ironią i zabarwionych czarnym humorem opowiadań. W połowie lat 80. wyjechała z kraju i mieszkała najpierw w Danii, a następnie w Niemczech. Obecnie mieszka w Niemczech i Nepalu. Opublikowała: Fractale (1994), Księga pasztetów (1997), Pożegnania plazmy (1999), 47 na odlew (2002). Nominowana do Nagrody Literackiej Nike w 2003 roku.

Ise – Strumień myśli

Jak mogę zniknąć
przed spotkaniem kogoś
Jak pęcherzyk wody
płynący nieustannie
w strumieniu myśli

Tłum. Agnieszka Wiktorowska-Chmielewska

*
Ise (875 – 938) – japońska poetka pisząca tradycyjne waka. Urodziła się w rodzinie urzędnika średniego szczebla. Dobrze wykształcona, utalentowana, inteligentna Ise zwracała na siebie uwagę dygnitarzy. Z czasem zostaje kochanką księcia Atsuyoshi i konkubiną cesarza Uda. Jej wiersze były symbolem zmieniających się stylów czasu, a 22 z nich znalazły się w Kokin Wakashū, czyli „Kolekcja japońskich wierszy starożytnych i współczesnych czasów”.

Waka – gatunek japońskiej poezji z okresu od VI – XIV w.n.e. WA znaczy „japońska”, KA „poezja” lub „pieśń”. Waka obejmuje wiele stylów, m.in.: tanka (krótki wiersz), chōka (długi wiersz), bussokusekika, sedoka i katauta. Trzy ostatnie zanikły w okresie Heian, a zaraz po nich chōka. Obecnie termin odnosi się wyłącznie do tanka. Tradycyjna waka nie zawiera rymów (rymy były wręcz uważane za wadę), ani wersów. Zamiast wersów waka ma jednostkę oraz wyrażenie. Jednostki oraz wyrażenie w zachodnich tłumaczeniach często zamieniane są na wersy.

Izabela Drzewiecka-Antolak – Wątpliwość

możliwe że kiedyś byłam uranem radem promieniowałam
a potem miałam twardy kręgosłup helu
że tkwię nadal w temperaturze sześciu tysięcy stopni
o czym ze względu na dzielącą mnie odległość zapominam

możliwe że pędzę wokól nietrwałej orbity
wytwarzając za sobą jeszcze mniej trwały warkocz
zdarzam się w czyimś śnie mam zieloną barwę chlorofilu
spiralnym śladem tkwię w jakiejś wapiennej skale

możliwe że rozszerzam się w nieskończoność
a mój wewnętrzny informator ten stary trefniś
którego ulubionym zajęciem jest wiązanie w małe pozorne całości
każe mi kojarzyć zapach jaśminu z wędrówką gorących dłoni
pośpiesznie szukających zapięcia stanika
widzieć śnieg na biało używać gregoriańskiego kalendarza
i chce żebym wierzyła że siedzę tutaj z zamkniętym krwiobiegiem

jest jak persona non grata
kiedy gapię się w niebo wyraźnie czując że rosnę we wszystkie strony
a on szepcze
wypatruj czerwonych karłów
świecą do krwi ostatniej

*
Iza Drzewiecka-Antolak – ur. 1966 w Katowicach, gdzie skończyła filozofię na Uniwersytecie Śląskim. Była fascynatką pracy z umysłem, kotów, Kazika i buddyzmu. Zmarła 13 marca 2017 roku.

Marie-Claire Bancquart – Bóg

W komórkach mego ciała
Bóg się kurczy.
Przyznaję mu jednak azyl
w akcie negacji,
w niejasnej wiedzy o tym,
kogo odtrącam.
Pomarszczone ciało, zadawniona czułość.
On szuka po omacku.
Gdy dotknie moich kości,
rozsypie się
razem z nimi.

tłum. Krystyna Rodowska

*

Marie-Claire Bancquart – Urodzona w 1932 roku. Francuska poetka, eseistka, prozaik i krytyk literatury. Laureatka wielu nagród literackich. Członek Académie Mallarmé i profesor literatury na Sorbonie.

Krystyna Rodowska – polska poetka, tłumaczka literatury pięknej, krytyk literacki. Absolwentka filologii romańskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Współpracuje z pismem „Literatura na Świecie” od początku jego istnienia (w latach 1979 – 1993 była etatowym redaktorem w dziale hiszpańskojęzycznym).