Izabela Drzewiecka-Antolak – Wątpliwość

możliwe że kiedyś byłam uranem radem promieniowałam
a potem miałam twardy kręgosłup helu
że tkwię nadal w temperaturze sześciu tysięcy stopni
o czym ze względu na dzielącą mnie odległość zapominam

możliwe że pędzę wokól nietrwałej orbity
wytwarzając za sobą jeszcze mniej trwały warkocz
zdarzam się w czyimś śnie mam zieloną barwę chlorofilu
spiralnym śladem tkwię w jakiejś wapiennej skale

możliwe że rozszerzam się w nieskończoność
a mój wewnętrzny informator ten stary trefniś
którego ulubionym zajęciem jest wiązanie w małe pozorne całości
każe mi kojarzyć zapach jaśminu z wędrówką gorących dłoni
pośpiesznie szukających zapięcia stanika
widzieć śnieg na biało używać gregoriańskiego kalendarza
i chce żebym wierzyła że siedzę tutaj z zamkniętym krwiobiegiem

jest jak persona non grata
kiedy gapię się w niebo wyraźnie czując że rosnę we wszystkie strony
a on szepcze
wypatruj czerwonych karłów
świecą do krwi ostatniej

*
Iza Drzewiecka-Antolak – ur. 1966 w Katowicach, gdzie skończyła filozofię na Uniwersytecie Śląskim. Była fascynatką pracy z umysłem, kotów, Kazika i buddyzmu. Zmarła 13 marca 2017 roku.